تاریخچه شهر

طبق تحقيقات، منطقه طالخونچه از قدمت هزار ساله برخوردار است نام قبلي اين شهر به ميمنت طالقان تهران كه مقر سلطنت حسن صباح و قوم اسماعيليه بوده و در قلعه الموت سكونت داشته اند طالقانچه يعني طالقان كوچك نام نهاده شد بعد از انقراض سلطنت اسماعيليه و آخرين پادشاه اين طايفه بنام ركن الدين شاه بدست هلاكو خان مغول بساط اين طايفه در سرتاسر ايران برچيده شد بعد از انقراض سلطنت اسماعيليه به مرور زمان طالقانچه به طالخونچه مبدل شد . دو مسجد قديمي كه سابقه تاريخي متجاوز از ۵۰۰ سال دارد در اين شهر به يادگار ميباشد شايد بتوان گفت اين مساجد به قبل از حكومت و حاكميت صفويه مي رسد چند برج و باروي نيمه نظامي و مسكوني مخروبه نيز در شهر وجود دارد این آثار خود گواه قدمت و پیشنه تاریخی شهر طالخونچه می باشند.

قابل ذکر است که در زمان قدیم در ایران، سه طالقان وجود داشته‌است. یکی طالقان خراسان که موءلف «حدودالعالم» محل آن‏را میان طخارستان و ختلان و در سرحد گوزکانان، و یاقوت در «معجم‏البلدان» بین بلخ و مروالرود یاد می‏کند. این همان طالقان است که در شاهنامه فردوسی از آن سخن به‏میان آمده است:

سوی طالقان آمد و مرورود / سپهرش همی داد گفتی درود دگر طالقان شهر تافاریاب / همیدون به بخش اندرون فاریاب سوی طالقان آمد و مرورود / جهان پرشد از ناله نای‏و رود

طالقان دوم شهرستانی است که از شمال و مشرق محدود است به مازندران، و از جنوب به ساوجبلاغ و از مغرب به قزوین که ناحیه‏ای است کوهستانی وقسمت مهم آن در دره شاهرود واقع شده‌است، این طالقان را در قدیم صالقان‏ری و در ازمنه جدیده طالقان قزوین نامیده‏اند.

سومین طالقان، طالقان جی است، توضیح آن که نام قدیم یا لقب قدیم شهر اصفهان جی بوده‌است. این بنا بر بعضی م‏آخذ قدیم من جمله «معجم‏البلدان» اطلاق جزء بر کل بوده‌است، به این معنی که جی قسمتی از اصفهان بوده‌است و قسمت دیگر آن «یهودیه» بوده‌است که از «جی» بزرگتر بوده، اما ناحیه جی آبادتر بوده‌است و دهات منسوب به آن به تعداد روزهای سال بوده‌است. در پی به وجود آمدن شرایط جوی در ابتدای سال ۱۳۹۸ و جاری شدن سیل،استخوان‌های انسان و تکه‌هایی از کوزه شکسته مربوط به بیش از ۲ هزار سال قبل در پی تخریب کانال‌های سیل آب در شهر طالخونچه کشف شد. بلافاصله پس از کشف این آثار عوامل اداره میراث فرهنگی شهرستان در جریان قرار گرفتند که در بررسی‌های اولیه صورت گرفته توسط آنان مشخص شد که این استخوان‌ها با قدمت بیش از ۲ هزارساله بوده و مربوط به دوره اشکانیان و یا ساسانیان هستند. بررسی کارشناسان نشان می‌دهد که احتمالاً این منطقه یک گورستان قدیمی بوده که در آن زمان افراد پس از فوت در کوزه‌های سفالی دفن می‌شدند

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

یازده + 10 =

فهرست